على بن بلال به خاطر آمد ، و به آن حضرت عرض كردم ، امام در پاسخ فرمود : « مگر به او نگفتى كه رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - اطراف خانهء كعبه طواف مىكرد و حجر الاسود را مىبوسيد ، در صورتى كه پيامبر - صلّى اللّه عليه و آله - و حرمت مؤمن بالاتر از حرمت خانه كعبه است ، و خداوند پيامبرش را مأمور كرد تا در عرفه توقف كند ، و براستى كه آنجا محلى است كه خداوند دوست دارد در آنجا ياد شود . و من مايلم كه آنجا كه خدا دوست دارد ، خوانده شود ، براى من دعا كنند و حاير حسينى از همان جاهاست . » [ 1 ] براستى امام حسين عليه السّلام عزيز و محبوب خداست ، جان و خونش را فداى دين خدا كرد و فرزندان و اهل بيت و ياران نزديكش را صميمانه فقط به خاطر خدا تقديم كرد ، و مصائب و حوادثى بر او گذشت كه بر هيچ مصلحى از مصلحان اجتماعى روى زمين نگذشته است . خداوند به آن بزرگوار از كرامات در دنيا و آخرت به قدرى مرحمت كرده است كه به هيچ كسى از اولياى خود بجز جد و پدرش [ 2 ] نداده است ؛ در دنيا به قدرى عزت و كرامت داده ، كه هيچ انسانى به آن مرحله نرسيده است ، مرقد شريف او را پناهگاه هر گرفتار و مصيبت‌ديده و ملجأ هر اندوه رسيده‌اى قرار داده و زير گنبدش را ويژهء استجابت دعا ساخته است و اما در آخرت آن بزرگوار شفيع مطاع است آن قدر كرامت به او مرحمت مىكند هيچ چشمى نظير آن را نديده و هيچ گوشى مثل آن را نشنيده باشد .

--> [ 1 ] كامل الزيارات ، فروع كافى ، 4 / 567 و در حاشيهء آن شرح و توضيحى بر سخن امام آورده است . [ 2 ] جا داشت كه مادرش ، حضرت زهراى مرضيه عليها سلام را نيز مىافزود - م .